animadvertendi

Discretiva

animadvertendi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
animadvertendī	—	—	activa	gerundium­	genitivo	animadvertō (animadvertere)

Forma	Modus flexurae	originis
animadvertendī	casus genitivus singularis · genus masculinum	gerundivi animadvertendus
animadvertendī	casus genitivus singularis · genus neutrum	gerundivi animadvertendus
animadvertendī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	gerundivi animadvertendus
animadvertendī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	gerundivi animadvertendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.mad.werˈten.diː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·ten·dī — morphologica: anim-ad-vert-end-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• contigit enim tibi, quod haud scio an nemini, ut summa severitas animadversionis non modo non invidiosa sed etiam popularis esset et cum bonis omnibus tum infimo cuique gratissima. hoc si tibi fortuna quadam contigisset, gratularer felicitati tuae, sed contigit magnitudine quom animi tum etiam ingeni atque consili. legi enim contionem tuam. nihil illa sapientius. ita pedetemptim et gradatim tum accessus a te ad causam facti, tum recessus, ut res ipsa maturitatem tibi animadvertendi omnium concessu daret. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Altera est, quam hi, qui vocabula ista curiosius diviserunt, τιμωρίαν appellant. Ea causa animadvertendi est, cum dignitas auctoritasque eius, in quem est peccatum, tuenda est, ne praetermissa animadversio contemptum eius pariat et honorem levet; idcircoque id ei vocabulum a conservatione honoris factum putant. —Noctes Atticae A. Gellii