animadvertendae

Discretiva

animadvertendae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
animadvertendae	casus genitivus singularis · genus femininum	gerundivi animadvertendus
animadvertendae	casus dativus singularis · genus femininum	gerundivi animadvertendus
animadvertendae	casus nominativus pluralis · genus femininum	gerundivi animadvertendus
animadvertendae	casus vocativus pluralis · genus femininum	gerundivi animadvertendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.mad.werˈten.dae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·ten·dae — morphologica: anim-ad-vert-end-ae

Loci

Marcus Terentius Varro –116…–27

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Quare in his quoque partibus similitudines ab aliis male, ab aliis bene quod solent sumi in casibus conferendis, recte an perperam videndum; sed ubicumque commoventur litterae, non solum eae sunt animadvertendae, sed etiam quae proxumae sunt neque moventur: haec enim vicinitas aliquantum potest in verborum declinationibus. —De lingua Latina Varronis