animadverte

Discretiva

animadverte dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadverte	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.madˈwer.te/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·te — morphologica: anim-ad-vert-e

Loci

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Vellem autem pauca te cum Fortunae ipsius verbis agitare. Tu igitur, an ius postulet, animadverte:

«Quid tu, homo, ream me cotidianis agis querelis? quam tibi fecimus iniuriam? quae tibi tua detraximus bona? Quovis iudice de opum dignitatumque mecum possessione contende et, si cuiusquam mortalium proprium quid horum esse monstraveris, ego iam tua fuisse, quae repetis, sponte concedam.» —Consolatio philosophiae Boetii