animadvertamus

Discretiva

animadvertamus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
animadvertāmus	prima pluralis	praesens	activa	coniunctivus	animadvertō (animadvertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.mad.werˈtaːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·tā·mus — morphologica: anim-ad-vert-amus

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4–70

Nicolaus Copernicus 1473–1543

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Sed primum positum sit nosmet ipsos commendatos esse nobis primamque ex natura hanc habere appetitionem, ut conservemus nosmet ipsos. Hoc convenit; sequitur illud, ut animadvertamus qui simus ipsi, ut nos, quales oportet esse, servemus. Sumus igitur homines. Ex animo constamus et corpore, quae sunt cuiusdam modi, nosque oportet, ut prima appetitio naturalis postulat, haec diligere constituereque ex his finem illum summi boni atque ultimi. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.

• India perhibetur molibus ferarum mirabilis: pares tamen in hac terra vestitate beluas progenerari quis neget, cum intra moenia nostra natos animadvertamus elephantos? —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas nova

saec. XVI.  (1543 p.C.n.)

• Quam ob causam ante omnia puto necessarium, ut diligenter animadvertamus, quae sit ad caelum terras habitudo, ne dum excelsissima scrutari volumus, quas nobis proxima sunt, ignoremus, ac eodem errore quae telluris sunt attribuamus coelestibus. —De revolutionibus orbium coelestium Nicolai Copernici