amicitiem

Discretiva

amicitiem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
amīcitiem	casus accusativus singularis	substantivi amīcitiēs

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.miːˈki.ti.em/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·mī·ci·ti·em — morphologica: amic-it-iem

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• ignis enim curavit, ut alsia corpora frigus

non ita iam possent caeli sub tegmine ferre,

et Venus inminuit viris puerique parentum

blanditiis facile ingenium fregere superbum.

tunc et amicitiem coeperunt iungere aventes

finitimi inter se nec laedere nec violari,

et pueros commendarunt muliebreque saeclum,

vocibus et gestu cum balbe significarent

imbecillorum esse aequum misererier omnis. —De rerum natura Lucretii