agitaturum

Discretiva

agitaturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
agitātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii agitātūrus
agitātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii agitātūrus
agitātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii agitātūrus
agitātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii agitātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /agitaːˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·gi·tā·tū·rum — morphologica: agitat-ur-um

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• quam eandem potentiam, quam fex iam in Belgio habet, longo annorum spatio vix collecturus sit Andinus, ut eadem consilia subiugandi Belgii animo agitaturum cum minime vero simile fiat. —Historiae sui temporis libri CXX Iacobi Augusti Thuani (1553-1617). Liber LXXI.