aestimando

Discretiva

aestimando dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
aestimandō	—	—	activa	gerundium­	dativo	aestimō (aestimāre)
aestimandō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	aestimō (aestimāre)

Forma	Modus flexurae	originis
aestimandō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi aestimandus
aestimandō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi aestimandus
aestimandō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi aestimandus
aestimandō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi aestimandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯stiˈmandoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: aes·ti·man·dō — morphologica: aestim-and-o

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (45 a.C.n.)

• Quapropter, si vos semel in iudicando finem aequitatis et legis transieritis, scitote vos nullum ceteris in aestimando finem improbitatis et avaritiae reliquisse. —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.Ch.n.)

• sed aestimando cuiusque detrimento quattuor progeneri Caesaris, Cn. Domitius, Cassius Longinus, M. Vinicius, Rubellius Blandus delecti additusque nominatione consulum P. Petronius. —Annales P. Cornelii Taciti