aedificaturo

Discretiva

aedificaturo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
aedificātūrō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii aedificātūrus
aedificātūrō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii aedificātūrus
aedificātūrō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii aedificātūrus
aedificātūrō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii aedificātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯difikaːˈtuːroː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ae·di·fi·cā·tū·rō — morphologica: aedi-ficat-ur-o

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI. - saec. XII.

• Cumque certissimum vobis sit, penes nos non esse pecunias; verbo evangelico vobis dico, quia aedificaturo turrim, futuri operis necesse est supputare expensas. —Liber II Ernaldi Bonaevallis (ca. 1071-1113). Praefatio. Caput V.