accurabunt

Discretiva

accurabunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
accūrābunt	tertia pluralis	futurum	activa	indicativus	accūrō (accūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ak.kuːˈraːbunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ac·cū·rā·bunt — morphologica: ac-cur-abunt

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Licetus suum de Cometa responsum una cum literis ad Augustam apud me reliquiti; suam praeterea Co. Scotus ad te Paediam Peripateticam: quae civibus meis in patriam redituris committenda censui, qui Hafnia libros in Sueciam accurabunt, ubi te aestiva acturum opinor. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 5, Johannis Schefferi et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola CCCCXV. Joann. Rhodius Nic. Heinsio. Upsaliam.