absolvente

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg absolvente dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
absolvente casus ablativus singularis participii absolvēns

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /absolˈwente/(classice)
Syllabificatio phonetica: ab·sol·ven·te — morphologica: ab-solv-ent-e

Loci[+/-]

Iordanus Brunus Nolanus
1548-1600
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas nova[+/-]

saec. XVI.

  • Ultimo adiicitur praeposita conditio, nempe quod “sit cognoscibilis secundum analogiam ad formam”, quod quidem dupliciter valet; tum quia rationem illius concludimus per similitudinem seu proportionem, quam habent formae artificiales in subiecto, quod est compositum, ad formas physicas in subiecto, quod est simplex, insensibile et ratione tantum absolvente perceptibile, sicut supra declaravimus; tum etiam quia stando in ordine substantialium formarum sibi mutuo circa idem succedentium, sicut Plato conclusit naturam loci diversam a locatis ex successione diversorum corporum in eodem spatio, ita et nos concludimus naturam materiae realem ex successione diversarum specierum circa idem subiectum earum iuxta totam substantiam. —Libri physicorum Aristotelis explanati Iordani Bruni [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Iordanus Brunus Nolanus (Italice: Giordano Bruno) - Libri physicorum Aristotelis explanati (Universitas Turicensis): Liber I. Caput Definitio.  — absolvente
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: absolvente.