Severinus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /seweːˈriːnus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: Se·vē·rī·nus — morphologica: Severin-us

Notatio

← Latine: sevērus

Nomen proprium

Sevērīn|us, -ī masc.

1. Praenomen masculum.

Declinatio

m.	sing.	plur.
nom.	Sevērīnus	—	I
gen.	Sevērīnī	—	II
dat.	Sevērīnō	—	III
acc.	Sevērīnum	—	IV
abl.	Sevērīnō	—	VI
voc.	Sevērīne	—	V

Nomina clara

• Anicius Manlius Severinus Boethius (ca. 480-525 p.C.n.)

Translationes

Praenomen masculum	dilatare ▼

Praenomen masculum	collabi ▲

Anglice: Severin (en) Bulgarice: Северин (bg) m ‎(Severin) Francogallice: Séverin (fr) m Germanice: Severin (de) m Hispanice: Severino (es) m Italice: Severino (it) m Lusitane: Severino (pt) m Ruthenice: Северин (ru) m ‎(Severin)