Clius

Discretiva

Clius dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
Clīūs	casus genitivus singularis	nominis Clīō

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkliːuːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: Clī·ūs — morphologica: Cli-us

Usus

Latinitas nova

saec. XVII.

• Quid enim, si Atrides, Clio, Orpheus, epitome, methodus etc. obiiciantur, subito his in genere casibusque tribues? an sine graecarum literarum cognitione dicturus facile es, Clius amatae, orphea dulcem, Atridae moniti, epitomes scriptae, methodi neglectae? An poteris in orthographia securus esse, et Latina a Graecis distinguere? —Palaestra Styli Romani Iacobi Masenii. (1606-1681). Liber III. p. 303