finis

Finis

Latine

Nomen substantivum

fīn|is, -is masc.

1. Terminus; linea, res, vel tempus aliquid definiens.
2. pluralis: regio, plaga

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	fīnis	fīnēs
voc.	fīnis	fīnēs
acc.	fīnem	fīnēs
gen.	fīnis	fīnium
dat.	fīnī	fīnibus
abl.	fīne	fīnibus

Dictiones derivatae

• finio

Loci

Caesar

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class.

• Eorum una pars, quam Gallos obtinere dictum est, initium capit a flumine Rhodano, continetur Garumna flumine, Oceano, finibus Belgarum, attingit etiam ab Sequanis et Helvetiis flumen Rhenum, vergit ad septentriones. Gaius Iulius Caesar, Commentarii de bello Gallico - Liber I, 1.

Translationes

Anglice

end , boundary

Francogallice

fin f. , frontière f.

Germanice

Ende n. , Grenze f.

Graeca Antiqua

ὅρος (horos, masc.) , τέλος (telos, neut.)

Hispanice

fin masc.