deus

E Victionario

Index 1 Latine 1.1 Notatio 1.2 Nomen substantivum 1.3 Declinatio 1.4 Translationes 1.5 Loci 1.5.1 Latinitas Romana

[+/-] Latine

[+/-] Notatio

Articulus principalis: deus (notatio)

A lingua prisca Indoeuropaea *deivo-. Ab origine hoc verbum et divus idem verbum fuit.

[+/-] Nomen substantivum

dĕ|us, -ī (masc.; fem. dea)

1. √ Ens cui vis supernaturalis conceptum est, et quod a sacrificiis, suppliciis, etc., propitiatum est; divinitas; divus.
   1. D~ — (ecclesiastice) deus unicus Iudaeorum, Christianorum, et Musulmanorum.

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	dĕus	dī dĕī
voc.	dĕus	dī dĕī
acc.	dĕum	dĕōs
gen.	dĕī	dĕōrum dĕum
dat.	dĕō	dīs dĕīs
abl.	dĕō	dīs dĕīs

[+/-] Translationes

Anglice

god ☞^en

Aromanice

dzãu m ☞^rup, Dumnidzãu m ☞^rup

Bohemice

bůh masc. ☞^cs

Catalane

déu ☞^ca

Finnice

jumala ☞^fi

Germanice

Gott masc. ☞^de

Graeca Antiqua

θεός (theos, masc.)

Hispanice

dios masc. ☞^es

Polonice

bóg masc. ☞^pl

Dacoromane

zeu m ☞^ro, Dumnezeu m ☞^ro

Ruthenice

бог (bog, masc.) ☞^ru

[+/-] Loci

[+/-] Latinitas Romana

saec. VI. a.C.n.

• Inscriptio “Duenos”:

  𐌉𐌏𐌖𐌄𐌔𐌀𐌕𐌃𐌄𐌉𐌖𐌏𐌔𐌒𐌏𐌉𐌌𐌄𐌃𐌌𐌉𐌕𐌀𐌕

  iovesat deivos qoi med mitat