deus

Deus

Latine

Notatio

Articulus principalis: deus (notatio)

A lingua prisca Indoeuropaea *deivo-. Ab origine hoc verbum et divus idem verbum fuit.

Nomen substantivum

dĕ|us, -ī (masc.; fem. dea)

1. √ Ens cui vis supernaturalis conceptum est, et quod a sacrificiis, suppliciis, etc., propitiatum est; divinitas; divus.
   1. D~ — (ecclesiastice) deus unicus Iudaeorum, Christianorum, et Musulmanorum.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	dĕus	dī dĕī
voc.	dĕus dee dive	dī dĕī
acc.	dĕum	dĕōs
gen.	dĕī	dĕōrum dĕum
dat.	dĕō	dīs dĕīs
abl.	dĕō	dīs dĕīs

Translationes

Anglice god Aromanice dzãu m , Dumnidzãu m Bohemice bůh masc. Catalane déu Croate Bog Finnice jumala Germanice Gott masc.

Graeca Antiqua θεός (theos, masc.) Hispanice dios masc. Polonice bóg masc. Dacoromane zeu m , Dumnezeu m Ruthenice бог (bog, masc.) Suecice gud

Loci

Latinitas Romana

saec. VI. a.C.n.

• Inscriptio “Duenos”:

  𐌉𐌏𐌖𐌄𐌔𐌀𐌕𐌃𐌄𐌉𐌖𐌏𐌔𐌒𐌏𐌉𐌌𐌄𐌃𐌌𐌉𐌕𐌀𐌕

  iovesat deivos qoi med mitat