caput

Caput

Latine

Notatio

A lingua prisca Indoeuropaea *kaput-.

Nomen substantivum

căp|ŭt, -ĭtĭs neut.

1. √ Pars anterior vel superior animalis, qui cerebrum et os continet.
2. Pars summa aut extrema rei, praesertim:
   1. Fons fluminis.
   2. (rare) Ostium fluminis.
   3. Radix plantae.
   4. Rami vitis.
   5. (poetice) Summa pars arboris.
3. Homo vel animal singulare.
4. Vita.
5. Qui gregem, societatem, &c., ducit.
   1. Nationis: Roma caput Italiae est
6. Pars libri

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	căpŭt	căpĭta
voc.	căpŭt	căpĭta
acc.	căpŭt	căpĭta
gen.	căpĭtis	căpĭtum
dat.	căpĭtī	căpĭtibus
abl.	căpĭte	căpĭtibus

Dictiones derivatae

Collocationes

• supra caput esse
• capita conferre
• nec caput nec pedes
• per caputque pedesque
• capita aut navia

• capitalis

Usus

Exempla

• capitis periculum adire. Cornelius Nepos

Translationes

Anglice head Dacoromane cap m Estonice pea Finnice pää Francogallice tête fem. Germanice Kopf masc.

Graeca Antiqua κεφαλή (cephalē, f.) Hispanice cabeza fem. Italice testa fem. Lusitane cabeça fem. Neograece κεφάλι (kefáli, n.) Polonice głowa fem. Suecice huvud