os

Os

Latine I

ossa manūs

Notatio

A radice Protindeuropaea *ost-.

Appellatio

•    

  
   /os/ (classice)

Nomen substantivum

ŏs, -sis n

1. √ Pars sceleti cuiusquam animalis, ut, costa, os femoris, &c.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	ŏs	ossa
voc.	ŏs	ossa
acc.	ŏs	ossa
gen.	ossis	ossium
dat.	ossī	ossibus
abl.	osse	ossibus

Translationes

Africanice √ been Anglica Antiqua √ ban Anglice √ bone —they have counted all my bones, “dinumeraverunt omnia ossa mea” Britannice √ askorn Cambrice √ asgwrn Catalane √ os Corduene √ hestî fem. Cornubice √ ascorn Danice √ ben , knogle Esperantice √ hueso masc. Faeroice √ bein , knota Finnice √ luu —he ovat laskeneet kaikki luuni, “dinumeraverunt omnia ossa mea” Francogallice √ os masc. Frisice √ bien , bonke Gallaece √ óso Germanice √ Knochen masc. , Gebein neut.

Graeca Antiqua √ ὀστέον (osteon, neut.) Hispanice √ hueso masc. Hungarice √ csont Ide √ osto Illyrice √ asht Interlingua √ osso Islandice √ bein Italice √ osso masc. Kyrgesse √ сөөк (söök) Malaice √ tulang Neograece √ κόκκαλο Polonice √ kość fem. Lusitane √ osso masc. Ruthenice √ кость (kostj, fem.) Suecice √ ben neut. —de har räknat alla mina ben, “dinumeraverunt omnia ossa mea” Turcice √ kemik

Latine II

ōs

Notatio

A radice Protindeuropaea *ōs-.

Appellatio

•    

  
   /oːs/ (classice)

Nomen substantivum

ō|s, -ris n

1. √ Apertura per quem animal cibum recepit; etiam, bucca seu spatium in quo lingua et dentes sunt.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	ōs	ōra
voc.	ōs	ōra
acc.	ōs	ōra
gen.	ōris	—
dat.	ōrī	ōribus
abl.	ōre	ōribus

Translationes

Anglice √ mouth Estonice √ suu Finnice √ suu Francogallice √ bouche fem. Germanice √ Mund masc. Graeca Antiqua √ στόμα (stoma, n.) Hispanice boca fem.

Italice √ bocca fem. Kyrgesse ооз (ooz) Navatlaca Classica √ camatl Polonice usta plur. Ruthenice √ рот (rot, masc.) Suecice √ mund Turcice √ ağız

Formae affines

• Linguae multae: Os — chem. Osmium.
• Graeca Antiqua: O(/S — Vide s.v. ὅς
• Lusitane: os — pl. vocis o