os

E Victionario

Index 1 Latine I 1.1 Notatio 1.2 Appellatio 1.3 Nomen substantivum 1.4 Declinatio 1.5 Translationes 2 Latine II 2.1 Notatio 2.2 Appellatio 2.3 Nomen substantivum 2.4 Declinatio 2.5 Translationes 3 Formae affines

[+/-] Latine I

[+/-] Notatio

A radice Protindeuropaea *ost-.

[+/-] Appellatio

•    

  
   /os/ (classice)

[+/-] Nomen substantivum

ŏs, -sis n

1. √ Pars sceleti cuiusquam animalis, ut, costa, os femoris, &c.

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	ŏs	ossa
voc.	ŏs	ossa
acc.	ŏs	ossa
gen.	ossis	ossium
dat.	ossī	ossibus
abl.	osse	ossibus

[+/-] Translationes

Anglice

√ bone ☞^en—they have counted all my bones, “dinumeraverunt omnia ossa mea”

Finnice

√ luu ☞^fi—he ovat laskeneet kaikki luuni, “dinumeraverunt omnia ossa mea”

Germanice

√ Knochen masc. ☞^de

Graeca Antiqua

√ ὀστέον (osteon, n.)

Hispanice

√ hueso m ☞^es

Kyrgesse

√ сөөк (söök) ☞^ky

Polonice

√ kość fem. ☞^pl

Ruthenice

√ кость (kostj, fem.) ☞^ru

Suecice

√ ben neut. ☞^sv—de har räknat alla mina ben, “dinumeraverunt omnia ossa mea”

Turcice

√ kemik ☞^tr

[+/-] Latine II

[+/-] Notatio

A radice Protindeuropaea *ōs-.

[+/-] Appellatio

•    

  
   /oːs/ (classice)

[+/-] Nomen substantivum

ō|s, -ris n

1. √ Apertura per quem animal cibum recepit; etiam, bucca seu spatium in quo lingua et dentes sunt.

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	ōs	ōra
voc.	ōs	ōra
acc.	ōs	ōra
gen.	ōris	—
dat.	ōrī	ōribus
abl.	ōre	ōribus

[+/-] Translationes

Anglice

√ mouth ☞^en

Estonice

√ suu ☞^et

Finnice

√ suu ☞^fi

Germanice

√ Mund masc. ☞^de

Graeca Antiqua

√ στόμα (stoma, n.)

Hispanice

√ boca f ☞^es

Kyrgesse

ооз (ooz) ☞^ky

Navatlaca Classica

√ camatl

Polonice

usta plur. ☞^pl

Ruthenice

√ рот (rot, masc.) ☞^ru

Suecice

√ mund ☞^sv

Turcice

√ ağız ☞^tr

[+/-] Formae affines

• Linguae multae: Os — chem. Osmium.
• Graeca Antiqua: O(/S — Vide s.v. ὅς
• Lusitane: os — pl. vocis o