caput

E Victionario

Index 1 Latine 1.1 Notatio 1.2 Nomen substantivum 1.3 Declinatio 1.4 Dictiones derivatae 1.5 Usus 1.6 Translationes

[+/-] Latine

[+/-] Notatio

A lingua prisca Indoeuropaea *kaput-.

[+/-] Nomen substantivum

căp|ŭt, -ĭtĭs neut.

1. √ Pars anterior vel superior animalis, qui cerebrum et os continet.
2. Pars summa aut extrema rei, praesertim:
   1. Fons fluminis.
   2. (rare) Ostium fluminis.
   3. Radix plantae.
   4. Rami vitis.
   5. (poetice) Summa pars arboris.
3. Homo vel animal singulare.
4. Vita.
5. Qui gregem, societatem, &c., ducit.
   1. Nationis: Roma caput Italiae est
6. Pars libri

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	căpŭt	căpĭta
voc.	căpŭt	căpĭta
acc.	căpŭt	căpĭta
gen.	căpĭtis	căpĭtum
dat.	căpĭtī	căpĭtibus
abl.	căpĭte	căpĭtibus

[+/-] Dictiones derivatae

Collocationes

• supra caput esse
• capita conferre
• nec caput nec pedes
• per caputque pedesque
• capita aut navia

• capitalis

[+/-] Usus

Exempla

• capitis periculum adire. Cornelius Nepos

[+/-] Translationes

Anglice

head ☞^en

Dacoromane

cap m ☞^ro

Estonice

pea ☞^et

Finnice

pää ☞^fi

Francogallice

tête f ☞^fr

Germanice

Kopf m ☞^de

Graeca Antiqua

κεφαλή (cephalē, f.)

Hispanice

cabeza f ☞^es

Italice

testa f ☞^it

Lusitane

cabeça f ☞^pt

Neograece

κεφάλι (kefáli, n.) ☞^el

Polonice

głowa f ☞^pl

Suecice

huvud ☞^sv