veneror

Latine

Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.

Verbum deponens

vener|or, -arī, -atus

1. orare ad aliquod, aliquod mirari

Coniugatio

Radix praesens vener-
Praesens indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	veneror	venerāmur
II.	venerāris	venerāminī
III.	venerātur	venerāntur
Imperativus
dep.	venerāre	venerāminī
Imperativus futurus
II.	venerātōr	—
III.	venerātōr	venerantor
Praesens subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	venerer	venerēmur
II.	venerēris	venerēminī
III.	venerētur	venerentur
Imperfectum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	venerābar	venerābāmur
II.	venerābāris	venerābāminī
III.	venerābātur	venerābantur
Imperfectum subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	venerārer	venerārēmur
II.	venerārēris	venerārēminī
III.	venerārētur	venerārentur
Futurum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	venerābor	venerābimur
II.	venerāberis	venerābiminī
III.	venerābitur	venerābuntur

Infinitivi act. dep. praes. — venerārī perf. —

Participia praes. venerans, -antis perf. venerātus, -a, -um fut. venerātūrus, -a, -um

Gerundia et supina subst. venerandum, -ī adiect. venerandus, -a, -um supina venerātum, venerātū