uvae

Discretiva

uvae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ūvae	casus genitivus singularis	substantivi ūva
ūvae	casus dativus singularis	substantivi ūva
ūvae	casus nominativus pluralis	substantivi ūva
ūvae	casus vocativus pluralis	substantivi ūva

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈuːwae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ū·vae — morphologica: uv-ae

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Pone tergum deae saxum insurgit in speluncae modum muscis et herbis et foliis et virgulis et sicubi pampinis et arbusculis alibi de lapide florentibus. Splendet intus umbra signi de nitore lapidis. Sub extrema saxi margine poma et  uvae  faberrime politae dependent, quas ars aemula naturae veritati similes explicuit. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → uvae (Vicicitatio)