Jump to content

paaren

E Victionario
Solum paaren Germanice
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Paaren.

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
paarenAPI: [ˈpaːʀən](appellatio normata)
Syllabificatio phonetica: paa·ren morphologica: paar-en

Verbum temporale

[+/-]

paar|en, -e, -te, gepaart

  1. (Reflexivum) iungere, miscēre
  2. (Transitivum) paria efficere; bīnās rēs compōnere, ēligere.

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

[+/-]
Thema Vox activa
paar- Tempus praesens imperfectum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct.
I. sing. ich paare paare   paarte paarte
II. sing. du paarst paarest paare!
paar!
paartest paartest
III. sing. er, sie
es
paart paare   paarte paarte
I. plur. wir paaren paaren   paarten paarten
II. plur. ihr paart paaret paart! paartet paartet
III. plur. sie paaren paaren   paarten paarten

Verbum infinitum

[+/-]
Modus infinitivus participium gerundivum
Tempus praesens perfectum praesens perfectum praesens
Vox activa paaren gepaart haben paarend gepaart zu paarender, -e, -es

Dictiones derivatae

[+/-]