Jump to content

latrocinor

E Victionario
Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.

Verbum deponens

[+/-]

latrocin|or, -arī, latrocinatus

Verbum intransitivum

[+/-]
  1. latro esse

Coniugatio

[+/-]
Radix praesens latrocin-
Praesens indicativum
dep. sing. plur.
I. latrocinor latrocināmur
II. latrocināris latrocināminī
III. latrocinātur latrocināntur
Imperativus
dep. latrocināre latrocināminī
Imperativus futurus
II. latrocinātōr
III. latrocinātōr latrocinantor
Praesens subiunctivum
dep. sing. plur.
I. latrociner latrocinēmur
II. latrocinēris latrocinēminī
III. latrocinētur latrocinentur
Imperfectum indicativum
dep. sing. plur.
I. latrocinābar latrocinābāmur
II. latrocinābāris latrocinābāminī
III. latrocinābātur latrocinābantur
Imperfectum subiunctivum
dep. sing. plur.
I. latrocinārer latrocinārēmur
II. latrocinārēris latrocinārēminī
III. latrocinārētur latrocinārentur
Futurum indicativum
dep. sing. plur.
I. latrocinābor latrocinābimur
II. latrocināberis latrocinābiminī
III. latrocinābitur latrocinābuntur
Infinitivi
act. dep.
praes. latrocinārī
perf.
Participia
praes. latrocinans, -antis
perf. latrocinātus, -a, -um
fut. latrocinātūrus, -a, -um
Gerundia et supina
subst. latrocinandum, -ī
adiect. latrocinandus, -a, -um
supina latrocinātum, latrocinātū

Dictiones derivatae

[+/-]