Jump to content

aptus

E Victionario

Latine

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈap.tus/(classice)
Syllabificatio phonetica: ap·tus morphologica: apt-us

Nomen adiectivum

[+/-]

apt|us, -a, -um

  1. √ Quid maximē deceat.

Declinatio

[+/-]
positivus singularis positivus pluralis
 cas. masc. fem. neut.  cas. masc. fem. neut.
nom. aptus apta aptum nom. aptī aptae apta
gen. aptī aptae aptī gen. aptōrum aptārum aptōrum
dat. aptō aptae aptō dat. aptīs aptīs aptīs
acc. aptum aptam aptum acc. aptōs aptās apta
abl. aptō aptā aptō abl. aptīs aptīs aptīs
voc. apte apta aptum voc. aptī aptae apta
aptus comparativusdilatare ▼
aptus comparativuscollabi ▲
aptus superlativusdilatare ▼
aptus superlativuscollabi ▲

Dictiones collatae

[+/-]

Synonyma

  1. idōneus

Antonyma · contraria

  1. ineptus

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Quid maxime deceatdilatare ▼
Quid maxime deceatcollabi ▲

Loci

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

  • Nec vero eae stellae, quae inerrantes vocantur, non significant eandem mentem atque prudentiam, quarum est cotidiana conveniens constansque conversio, nec habent aetherios cursus neque caelo inhaerentes, ut plerique dicunt physicae rationis ignari; non est enim aetheris ea natura, ut vi sua stellas conplexa contorqueat, nam tenuis ac perlucens et aequabili calore suffusus aether non satis  aptus  ad stellas continendas videtur; —De natura deorum Ciceronis [1]

Vide etiam: aptus (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - De natura deorum. (The Latin Library): Liber secundus. XXI. [54] aptus