Jump to content

vortebat

E Victionario

Discretiva

vortebat dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
vortēbat tertia singularis imperfectum activa indicativus vortō (vortere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /worˈteːbat/(classice)
Syllabificatio phonetica: vor·tē·bat morphologica: vort-ebat

Formae aliae

[+/-]

Loci

Apuleius
ca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

  • Hic etiam pro sua gravitate vitio mihi  vortebat , quod me nec sordidiora dicere honeste pigeret. At ego illi contra iustius exprobrarim, quod qui eloquentiae patrocinium vulgo profiteatur etiam honesta dictu sordide blateret ac saepe in rebus nequaquam difficilibus fringultiat vel omnino ommutescat. Cedo enim, si ego de Veneris statua nihil dixissem neque interfeminium nominassem, quibus tandem verbis accusasses crimen illud tam stultitiae quam linguae tuae congruens? An quicquam stultius quam ex nominum propinquitate vim similem rerum coniectam? —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei [1]

Vide etiam: vortebat (Vicicitatio)

Fontes

  1. Apuleius - Apologia sive Pro se de magia liber. (Bibliotheca Augustana): Pagina 2. Sectio 34. Versus 1 — vortebat