vortas

Discretiva

vortas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vortās	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	vortō (vortere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwor.taːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vor·tās — morphologica: vort-as

Formae aliae

• vertās

Loci

T. Maccius Plautus ca. -254…-184

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq.

• Tibi auscultamus et, Venús alma, ambae te obsecramus,

aram amplexantes hanc tuam lacrumantes, genibus nixae,

in custodelam nos tuam ut recipias et tutere;

illos scelestos, qui tuom fecerunt fanum parvi,

fac ut ulciscare nosque ut hanc tua páce aram obsidere

patiare: elautae ambae sumus opera Neptuni noctu,

ne ‹invisas› habeas neve idcirco nobis vitio  vortas ,

si quippiamst, minus quód bene esse lautum tu arbitrare. —Rudens Plauti

Vide etiam:  → vortas (Vicicitatio)