viaturo

Discretiva

viaturo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātūrō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii viātūrus
viātūrō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii viātūrus
viātūrō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii viātūrus
viātūrō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii viātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtuːroː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tū·rō — morphologica: viat-ur-o

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Summa petitionis nostrae haec est, ut filio eius, quem dixi, iam peregre viaturo, studium ac patrocinium tuum commodare pergas, quo videlicet nominis tui auctoritate per literas interpretes subnixus, gratiosior porro apud exteros existat. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Epistola CCXXII. Ianus Douza I. Lipsio S. D. Lovanium.