viatura

Discretiva

viatura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

viātūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii viātūrus
viātūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii viātūrus
viātūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii viātūrus
viātūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii viātūrus
viātūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii viātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tū·ra — morphologica: viat-ur-a

viātūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii viātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tū·rā — morphologica: viat-ur-a

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• portionem cuiusdam decimae de Kivi; item compositionem quam iam dictus Silvanectensis episcopus super controversia quae inter vos et Albertum de monte Homerio de quadam viatura et quibusdam pravis consuetudinibus vertebatur, statuit observandam; —Epistolae et privilegia Lucii III (1138-1185). CVI. Monasterii S. Dionysii protectionem suscipit, possessionesque ac iura confirmat.