viare

Discretiva

viare dictio est in variis linguis:

• Aromanice: viare
• Cimbrice: viare

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
viāre	—	praesens	activa	infinitivus	viō

Appellatio pronuntiatusque

API: /viˈaːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·re — morphologica: vi-are

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI. (ca. 585 p.C.n.)

• arduum nobis iter et profundum,

quo iubes pergi: tamen ibo votis;

si minus possum pedibus viare,

ducor amore. —Carmina miscellanea Venantii Fortunati (ca. 530-600). Liber nonus. Caput VII. Ad eumdem in ipso metro.