vertet

Discretiva

vertet dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

• Lettice: vērtēt

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vertet	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	vertō (vertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwer.tet/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ver·tet — morphologica: vert-et

Loci

M. Porcius Cato -234…-149

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq.

• Si ita severis uti stet talea, melius vivet. Taleae ubi trimae sunt, tum denique maturae sunt, ubi liber sese  vertet . Si in scrobibus aut in sulcis seres, ternas taleas ponito easque divaricato, supra terram ne plus IIII digitos transvorsos emineant; vel oculos serito. —De agri cultura M. Porci Catonis

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Nam cum sit ornatus orationis varius et multiplex conveniatque alius alii, nisi fuerit accommodatus rebus atque personis non modo non inlustrabit eam, sed etiam destruet et vim rerum in contrarium  vertet . Quid enim prodest esse verba et Latina et significantia et nitida, figuris etiam numerisque elaborata, nisi cum iis in quae iudicem duci formarique volumus consentiant: si genus sublime dicendi parvis in causis, pressum limatumque grandibus, laetum tristibus, lene asperis, minax supplicibus, summissum concitatis, trux atque violentum iucundis adhibeamus? —Institutio oratoria Quintiliani

Vide etiam:  → vertet (Vicicitatio)