Jump to content

verterunt

E Victionario

Discretiva

verterunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
vertērunt tertia pluralis perfectum activa indicativus vertō (vertere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /werˈteːrunt/(classice)
Syllabificatio phonetica: ver·tē·runt morphologica: vert-erunt

Loci

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

  • Quamquam, si plane sic verterem Platonem aut Aristotelem, ut  verterunt  nostri poetae fabulas, male, credo, mererer de meis civibus, si ad eorum cognitionem divina illa ingenia transferrem. sed id neque feci adhuc nec mihi tamen, ne faciam, interdictum puto. locos quidem quosdam, si videbitur, transferam, et maxime ab iis, quos modo nominavi, cum inciderit, ut id apte fieri possit, ut ab Homero Ennius, Afranius a Menandro solet. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis [1]

Vide etiam: verterunt (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - De finibus bonorum et malorum libri quinque. (The Latin Library): Liber primus. III. [7] verterunt