verteretis

Discretiva

verteretis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
verterētis	secunda pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	vertō (vertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /wer.teˈreːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ver·te·rē·tis — morphologica: vert-eretis

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Que quamvis ita esse non sit dubium, solent tamen, ubi ad mensam ebrii deierant affirmantque aliquid, percussis epulis his ferme verbis uti: “per hanc, inquiunt, quam simul facimus caritatem”. Quibus rite respondeatur: “immo vero per hanc ebrietatem et hanc crapulam”. Vera enim caritas demum esset, si ieiuni et sicci que in vestram perniciem effunditis in usum pauperum  verteretis ; tunc caritatem non improprie iuraretis. —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Vide etiam:  → verteretis (Vicicitatio)