Jump to content

verterem

E Victionario

Discretiva

verterem dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
verterem prima singularis imperfectum activa coniunctivus vertō (vertere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈwer.te.rem/(classice)
Syllabificatio phonetica: ver·te·rem morphologica: vert-erem

Loci

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

  • Quamquam, si plane sic  verterem  Platonem aut Aristotelem, ut verterunt nostri poetae fabulas, male, credo, mererer de meis civibus, si ad eorum cognitionem divina illa ingenia transferrem. sed id neque feci adhuc nec mihi tamen, ne faciam, interdictum puto. locos quidem quosdam, si videbitur, transferam, et maxime ab iis, quos modo nominavi, cum inciderit, ut id apte fieri possit, ut ab Homero Ennius, Afranius a Menandro solet. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis [1]

Vide etiam: verterem (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - De finibus bonorum et malorum libri quinque. (The Latin Library): Liber primus. III. [7] verterem