vertas

Discretiva

vertas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vertās	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	vertō (vertere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwer.taːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ver·tās — morphologica: vert-as

Formae aliae

• vortās (Archaist.)

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor: Molesta est tantorum sollicitudo filiorum.

Ratio: Non inter veras sententias illa est: “Non posse inveniri vitam hominis carentem molestia”? Nec minus illam: “Omnem vitam esse tormentum”? Quid filii meruere? Qui, si desint, cure alie subibunt. Crede michi: quocunque te  vertas , quemlibet fortune gradum arripias, et labores et molestie difficultates vite aderunt. Quid lamentis inanibus opus est? —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Vide etiam:  → vertas (Vicicitatio)