versurus

Appellatio pronuntiatusque

API: /werˈsuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ver·sū·rus — morphologica: vers-ur-us

Notatio

← Latine: vertō (vertere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
versūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	vertō (vertere)

Declinatio

positivus singularis				positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	versūrus	versūra	versūrum	nom.	versūrī	versūrae	versūra
gen.	versūrī	versūrae	versūrī	gen.	versūrōrum	versūrārum	versūrōrum
dat.	versūrō	versūrae	versūrō	dat.	versūrīs	versūrīs	versūrīs
acc.	versūrum	versūram	versūrum	acc.	versūrōs	versūrās	versūra
abl.	versūrō	versūrā	versūrō	abl.	versūrīs	versūrīs	versūrīs
voc.	versūre	versūra	versūrum	voc.	versūrī	versūrae	versūra

Loci

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Gaudium: Inclusi pingues turdos et turtures.

Ratio: Sed non tardos tortores: tot illecebris irritata gula supplicia exigit stomachi laborantis. An non satyricum illud audisti:

Pena tamen presens cum tu deponis amictus,

turgidus et crudum pavonem in balnea portas?

De pavone loquitur: formosa etenim et famosa est avis, sed non sola que precipitem gulam plectat.

Gule quidem oblectatio, gustus brevis, ipse quoque mox in nauseam  versurus , ni coerceas; pena autem longa: cruditas, indigestio, bilis, morbi, sepe etiam et mors. I nunc, turdis pinguibus ac turturibus gloriare! —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Vide etiam:  → versurus (Vicicitatio)