versuram

Discretiva

versuram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
versūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii versūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /werˈsuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ver·sū·ram — morphologica: vers-ur-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• Quintus frater laborat ut tibi quod debet ab Egnatio solvat; nec Egnatio voluntas deest nec parum locuples est, sed cum tale tempus sit ut Q. Titinius (multum enim est nobiscum) viaticum se neget habere idemque debitoribus suis denuntiarit ut eodem faenore uterentur, atque hoc idem etiam L. Ligus fecisse dicatur, nec hoc tempore aut domi nummos Quintus habeat aut exigere ab Egnatio aut  versuram  usquam facere possit, miratur te non habuisse rationem huius publicae difficultatis. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• horti maxime placebant quae non egerent igni parcerentque ligno, expedita res et parata semper, unde et acetaria appellantur, facilia concoqui nec oneratura sensus cibo et quae minime accenderent desiderium panis. pars eorum ad condimenta pertinens fatetur domi  versuram  fieri solitam atque non Indicum piper quaesitum quaeque trans maria petimus. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → versuram (Vicicitatio)