valitura

Discretiva

valitura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

valitūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
valitūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii valitūrus
valitūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii valitūrus
valitūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii valitūrus
valitūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii valitūrus
valitūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii valitūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wa.liˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·li·tū·ra — morphologica: valit-ur-a

valitūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
valitūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii valitūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wa.liˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·li·tū·rā — morphologica: valit-ur-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Sed non vereor, ne aut meae vitae modestia parum  valitura  sit in posterum contra falsos rumores, aut ne etiam ii, qui me non amant propter meam in Caesarem constantiam, non malint mei quam sui similes amicos habere. Mihi quidem si optata contingent, quod reliquum est vitae, in otio Rhodi degam; sin casus aliquis interpellarit, ita ero Romae, ut recte fieri semper cupiam. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• iugum fit pertica aut harundine aut crine funiculove, ut in Hispania Brundisique. conpluviata copiosior vino est, dicta a cavis aedium conpluviis. dividitur in quaternas partes totidem iugis. huius serendi ratio dicetur, eadem  valitura  in omni genere, in hoc vero numerosior tantum. III vero seritur modis: optime in pastinato, proxime in sulco, novissime in scrobe. —Naturalis historia Plinii