vado

Latine

vado

 → Discretiva 

vadō (vadāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwa.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·dō — morphologica: vad-o

Verbum transitivum

vad|ō, -āre, -āvī, -ātum ^[1] ^[2]

√ Vadō traicere.^[1]

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Vox activa
vad-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	vadō	vadem		vadābam	vadārem	vadābō
II. sing.	vadās	vadēs	vadā!	vadābās	vadārēs	vadābis	vadātō!
III. sing.	vadat	vadet		vadābat	vadāret	vadābit	vadātō!
I. plur.	vadāmus	vadēmus		vadābāmus	vadārēmus	vadābimus
II. plur.	vadātis	vadētis	vadāte!	vadābātis	vadārētis	vadābitis	vadātōte!
III. plur.	vadant	vadent		vadābant	vadārent	vadābunt	vadantō!
Thema	Vox passiva
vad-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	vador	vader		vadābar	vadārer	vadābor
II. sing.	vadāris	vadēris	vadāre!	vadābāris	vadārēris	vadāberis	vadātor!
III. sing.	vadātur	vadētur		vadābātur	vadārētur	vadābitur	vadātor!
I. plur.	vadāmur	vadēmur		vadābāmur	vadārēmur	vadābimur
II. plur.	vadāminī	vadēminī	vadāminī!	vadābāminī	vadārēminī	vadābiminī	—
III. plur.	vadantur	vadentur		vadābantur	vadārentur	vadābuntur	vadantor!

Thema	Vox activa
vadāv-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.	futurum exactum
I. sing.	vadāvī	vadāverim	vadāveram	vadāvissem	vadāverō
II. sing.	vadāvistī	vadāveris	vadāverās	vadāvissēs	vadāveris
III. sing.	vadāvit	vadāverit	vadāverat	vadāvisset	vadāverit
I. plur.	vadāvimus	vadāverimus	vadāverāmus	vadāvissēmus	vadāverimus
II. plur.	vadāvistis	vadāveritis	vadāverātis	vadāvissētis	vadāveritis
III. plur.	vadāvērunt	vadāverint	vadāverant	vadāvissent	vadāverint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	vadāre	vadāvisse	vadātūrum, -am, -um esse	vadāns		vadātūrus, -a, -um
Vox passiva	vadārī	vadātum, -am, -um esse	vadātum īrī		vadātus, -a, -um

Gerundium		Gerundivum			Supinum
vadandī		vadandus, -a, -um			vadātum	vadātū

Dictiones collatae

Dictiones derivatae

Composita

trānsvadō, trānsvadāre

Translationes

Vado traicere	dilatare ▼

Vado traicere	collabi ▲

Anglice: wade through (en)
Germanice: durchwaten (de), waten (de)

vādō (vādere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwaːdoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vā·dō — morphologica: vad-o

Verbum intransitivum

vād|ō, -ere, vāsī, vāsum ^[3] ^[4]

√ Ambulare incipere, ire.

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Vox activa
vād-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	vādō	vādam		vādēbam	vāderem	vādam
II. sing.	vādis	vādās	vāde!	vādēbās	vāderēs	vādēs	vāditō!
III. sing.	vādit	vādat		vādēbat	vāderet	vādet	vāditō!
I. plur.	vādimus	vādāmus		vādēbāmus	vāderēmus	vādēmus
II. plur.	vāditis	vādātis	vādite!	vādēbātis	vāderētis	vādētis	vāditōte!
III. plur.	vādunt	vādant		vādēbant	vāderent	vādent	vāduntō!

Thema	Vox activa
vās-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.	futurum exactum
I. sing.	vāsī	vāserim	vāseram	vāsissem	vāserō
II. sing.	vāsistī	vāseris	vāserās	vāsissēs	vāseris
III. sing.	vāsit	vāserit	vāserat	vāsisset	vāserit
I. plur.	vāsimus	vāserimus	vāserāmus	vāsissēmus	vāserimus
II. plur.	vāsistis	vāseritis	vāserātis	vāsissētis	vāseritis
III. plur.	vāsērunt	vāserint	vāserant	vāsissent	vāserint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	vādere	vāsisse	vāsūrum, -am, -um esse	vādēns		vāsūrus, -a, -um

Gerundium		Gerundivum			Supinum
vādendī		vādendus, -a, -um			vāsum	vāsū

Dictiones derivatae

Composita

Translationes

Ambulare incipere, ire	dilatare ▼

Ambulare incipere, ire	collabi ▲

Anglice: go (en), walk (en)
Germanice: gehen (de), schreiten (de), marschieren (de)

Discretiva

vado dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

Ucrainice: вадо

Formae affines

Latine

vadō

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vadō	casus dativus singularis · genus masculinum	adiectivi vadus
vadō	casus ablativus singularis · genus masculinum	adiectivi vadus
vadō	casus dativus singularis · genus neutrum	adiectivi vadus
vadō	casus ablativus singularis · genus neutrum	adiectivi vadus
vadō	casus dativus singularis	substantivi vadum
vadō	casus ablativus singularis	substantivi vadum

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwa.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·dō — morphologica: vad-o

Loci

C. Plinius Secundus
23–79

Apuleius
ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

haec proxime laudatur; mollior tamen quae Aethiopica. illa nulla scabritie secat, Indica non aeque levat, sed combusta ea polientes marmora fricare iubentur. simile et Naxiae vitium est et Coptitidi, quae vocatur Aegyptia. haec fuere antiqua genera marmoribus secandis. postea reperta est non minus probanda ex quodam Hadriatici maris  vado , aestu nudante, observatione non facili. —Naturalis historia Plinii ^[5]

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

Haec mecum ipse disputans fores Milonis accedo et, quod aiunt, pedibus in sententiam meam  vado . Nec tamen domi Milonem vel uxorem eius offendo, sed tantum caram meam Photidem: suis parabat isicium fartim concisum et pulpam frustatim consectam ambacupascuae iurulenta et quod naribus iam inde ariolabar, tuccetum perquam sapidissimum. —Metamorphoseon libri XI Apulei ^[6]

Vide etiam: → vado (Vicicitatio)

Fontes

1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĂDO, as, are, a. 1. (vadum) vado trajicio”
↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. vado, āre (vadum), waten, durchwaten (tom. 2, p. 3348)
↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĀDO, vādis, vāsi, vāsum, vādere, n. 3.”
↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. vādo, ere (vgl. ahd. watan, waten) (tom. 2, p. 3348)
↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXXVI, cap. 9, [52] — vado
↑ Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Capitulum VII. Versus 1 — vado

[Forcellini-1] 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĂDO, as, are, a. 1. (vadum) vado trajicio”

[Georges-2] Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. vado, āre (vadum), waten, durchwaten (tom. 2, p. 3348)

[Forcellini-2-3] Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĀDO, vādis, vāsi, vāsum, vādere, n. 3.”

[Georges-2-4] Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. vādo, ere (vgl. ahd. watan, waten) (tom. 2, p. 3348)

[Plinius-5] Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXXVI, cap. 9, [52] — vado

[Apuleius-6] Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Capitulum VII. Versus 1 — vado

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]