vaditis

Discretiva

vaditis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vāditis	secunda pluralis	praesens	activa	indicativus	vādō (vādere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwaːdi.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vā·di·tis — morphologica: vad-itis

Loci

Publius Papinius Statius ca. 40-96

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Tunc vocat, emisso si quis decernere disco

impiger et vires velit ostentare superbas.

it iussus Pterelas. et aenae lubrica massae

pondera vix toto curvatus corpore iuxta

deicit; inspectant taciti expenduntque laborem

Inachidae. mox turba ruunt, duo gentis Achaeae,

tres Ephyreiadae, Pisa satus unus, Acarnan

septimus; et plures agitabat gloria, ni se

arduus Hippomedon cavea stimulante tulisset

in medios, lateque ferens sub pectore dextro

orbem alium: «hunc potius, iuvenes, qui moenia saxis

frangere, qui Tyrias deiectum vaditis arces,

hunc rapite: ast illud cui non iaculabile dextrae

pondus?» —Thebais Statii. (Universitas Turicensis): Liber VI. v. 657 — vaditis

Vide etiam:  → vaditis (Vicicitatio)