vadite

Discretiva

vadite dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vādite	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	vādō (vādere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwaːdi.te/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vā·di·te — morphologica: vad-ite

Loci

Publius Vergilius Maro -70…-19

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 29-19 a.C.n.)

• « … tu quoque nunc stares immanis truncus in arvis,

esset par aetas et idem si robur ab annis,

Turne. sed infelix Teucros quid demoror armis?

 vadite  et haec memores regi mandata referte:

quod vitam moror invisam Pallante perempto

dextera causa tua est, Turnum gnatoque patrique

quam debere vides. meritis vacat hic tibi solus

fortunaeque locus. non vitae gaudia quaero,

nec fas, sed gnato manis perferre sub imos.» —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

Vide etiam:  → vadite (Vicicitatio)