vadit

Discretiva

vadit dictio est in variis linguis:

• Bohemice: vadit
• Finnice: vadit

Dictiones similes

• Hungarice: vadít
• Lettice: vadīt

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vādit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	vādō (vādere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwaːdit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vā·dit — morphologica: vad-it

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Phaedrus ca. -10…+60

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quis hanc maximi animi aequitatem in ipsa morte laudaret, si mortem malum iudicaret?  vadit  enim in eundem carcerem atque in eundem paucis post annis scyphum Socrates, eodem scelere iudicum quo tyrannorum Theramenes. quae est igitur eius oratio, qua facit eum Plato usum apud iudices iam morte multatum? —Tusculanae disputationes Ciceronis

saec. I.  (ca. 40 p.C.n.)

• Dum quaerunt lumen, dum concursant familia,

Irae furentis impetum non sustinens

Ad lectum  vadit , temptat in tenebris caput.

Ut sentit tonsum, gladio pectus transigit,

Nihil respiciens, dum dolorem vindicet. —Fabulae Phaedri

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• pars alia et hanc pellit astroque suo eventus adsignat et nascendi legibus, semelque in omnes futuros umquam deo decretum, in reliquum vero otium datum. sedere coepit sententia haec, pariterque et eruditum vulgus et rude in eam cursu  vadit . ecce fulgurum monitus, oraculorum praescita, haruspicum praedicta atque etiam parva dictu in auguriis sternumenta et offensiones pedum. Divus Augustus prodidit laevum sibi calceum praepostere inductum quo die seditione militari prope adflictus est. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → vadit (Vicicitatio)