vadis

Discretiva

vadis dictio est in variis linguis:

• Anglice: vadis
• Esperantice: vadis
• Ido: vadis

Dictiones similes

• Bohemice: vadíš
• Slovace: vadíš

Latine

vadis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vadis	casus genitivus singularis	substantivi vas

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwa.dis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·dis — morphologica: vad-is

vadīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vadīs	casus genitivus singularis	substantivi vas

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwa.diːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vadīs — morphologica: vad-is

vādis

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vādis	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	vādō (vādere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwaːdis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vā·dis — morphologica: vad-is

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Apuleius ca. 125-170

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Insularum ante Asiam prima est in Canopico ostio Nili, a Canopo, Menelai gubernatore, ut ferunt, dicta; altera iuncta ponte Alexandriae, colonia Caesaris dictatoris, Pharos, quondam diei navigatione distans ab Aegypto, nunc e turri nocturnis ignibus cursum navium regens: namque fallacibus  vadis  Alexandria tribus omnino aditur alveis mari, Stegano, Posideo, Tauro. in Phoenicio deinde mari est ante Iopen Paria, tota oppidum, in qua obiectam beluae Andromedam ferunt, et iam dicta Arados, inter quam et continentem L cubita alto mari, ut auctor est Mucianus, e fonte dulcis aqua tubo coriis facto usque a vado trahitur. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Pro vero namque comperimus nec te, sociae scilicet doloris casusque tui, celare possumus immanem colubrum multinodis voluminibus serpentem, veneno noxio colla sanguinantem hiantemque ingluvie profunda, tecum noctibus latenter adquiescere. Nunc recordare sortis Pythicae, quae te trucis bestiae nuptiis destinatam esse clamavit. Et multi coloni quique circumsecus venantur et accolae plurimi viderunt eum vespera redeuntem e pastu proximique fluminis  vadis  innatantem. —Metamorphoseon libri XI Apulei

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Delphinos venerios esse et amasios non modo historiae veteres, sed recentes quoque memoriae declarant. Nam et sub Caesaris Augusti imperio in Puteolano mari, ut Apion scriptum reliquit, et aliquot saeculis ante apud Naupactum, ut Theophrastus tradidit, amores flagrantissimi delphinorum cogniti compertique sunt. Neque hi amaverunt, quod sunt ipsi, genus, sed pueros forma liberali in naviculis forte aut in  vadis  litorum conspectos miris et humanis modis arserunt. —Noctes Atticae A. Gellii

Vide etiam:  → vadis (Vicicitatio)