vadibus

Discretiva

vadibus dictio est in variis linguis:

Forma	Modus flexurae	originis
vadibus	casus dativus pluralis	substantivi vas
vadibus	casus ablativus pluralis	substantivi vas

API: /ˈwa.di.bus/

Syllabificatio phonetica: va·di·bus — morphologica: vad-ibus

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class. (40 a.C.n. / 714 a.u.)

At Iugurtha manufestus tanti sceleris non prius omisit contra verum niti, quam animadvertit supra gratiam atque pecuniam suam invidiam facti esse. Igitur, quamquam in priore actione ex amicis quinquaginta vades dederat, regno magis quam  vadibus  consulens clam in Numidiam Bomilcarem dimittit, veritus, ne relicuos popularis metus invaderet parendi sibi, si de illo supplicium sumptum foret. Et ipse paucis diebus eodem profectus est, iussus a senatu Italia decedere. —Bellum Iugurthinum C. Sallusti Crispi ^[1]

class. (anno 293 u.c.)

Summam pecuniae quantam aequum esset promitti, veniebat in dubium; id ad senatum reicitur: reus, dum consulerentur patres, retentus in publico est. Vades dari placuit; unum vadem tribus milibus aeris obligarunt; quot darentur permissum tribunis est. Decem finierunt; tot  vadibus  accusator vadatus est reum. Hic primus vades publico dedit. Dimissus e foro nocte proxima in Tuscos in exsilium abiit. —Ab urbe condita Titi Livii ^[2]

Vide etiam: → vadibus (Vicicitatio)

↑ Gaius Sallustius Crispus - Bellum Iugurthinum. (The Latin Library): Cap. XXXV. Versus 9 — vadibus
↑ Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber III, caput 13 — vadibus