vadem

Discretiva

vadem dictio est in variis linguis:

• Batave: vadem
• Germanica Alta Media: vadem

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
vadem	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	vadō (vadāre)

Forma	Modus flexurae	originis
vadem	casus accusativus singularis	substantivi vas

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwa.dem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·dem — morphologica: vad-em

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

M. Tullius Cicero -106…-43

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Sponsor et praes et vas neque idem, neque res a quibus hi, sed e re simili. Itaque praes qui a magistratu interrogatus, in publicum ut praestet; a quo et cum respondet, dicit “praes”. Vas appellatus, qui pro alteo vadimonium promittebat. Consuetudo erat, cum reus parum esset idoneus inceptis rebus, ut pro se alium daret; a quo caveri postea lege coeptum est ab his, qui praedia venderent,  vadem  ne darent; ab eo ascribi coeptum in lege mancipiorum:  Vadem  ne poscerent nec dabitur. —De lingua Latina Varronis

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quid, si non modo utilitatem tibi nullam afferet, sed iacturae rei familiaris erunt faciendae, labores suscipiendi, adeundum vitae periculum? ne tum quidem te respicies et cogitabis sibi quemque natum esse et suis voluptatibus?  vadem  te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? aut, si esses Orestes, Pyladem refelleres, te indicares et, si id non probares, quo minus ambo una necaremini non precarere? —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quantopere vero amicitias desideraret, quarum infidelitatem extimescebat, declaravit in Pythagoriis duobus illis, quorum cum alterum  vadem  mortis accepisset, alter, ut  vadem  suum liberaret, praesto fuisset ad horam mortis destinatam, ‘Utinam ego’ inquit ‘tertius vobis amicus adscriberer!’ Quam huic erat miserum carere consuetudine amicorum, societate victus, sermone omnino familiari, homini praesertim docto a puero et artibus ingenuis erudito, musicorum vero perstudioso; —Tusculanae disputationes Ciceronis

saec. I.

• Sero hostium legiones numerare coepistis, postquam solitudinem in Asia vincendo fecistis. Cum per Hellespontum navigaremus, de paucitate nostra cogitandum fuit: nunc nos Scythae sequuntur, Bactriana auxilia praesto sunt, Dahae Sogdianique inter nos militant. Nec tamen illi turbae confido: vestras manus intueor, vestram virtutem rerum, quas gesturus sum,  vadem  praedemque habeo. Quamdiu vobiscum in acie stabo, nec mei nec hostium exercitus numero. Vos modo animos mihi plenos alacritatis ac fiduciae adhibete. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Vide etiam:  → vadem (Vicicitatio)