universarum

Discretiva

universarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ūniversārum	casus genitivus pluralis · genus femininum	adiectivi ūniversus

Appellatio pronuntiatusque

API: /uːni.werˈsaːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ū·ni·ver·sā·rum — morphologica: uni-vers-arum

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Dicunt igitur nunc quidem illi, qui ex particula parva urbis ac loci nomen habent et Peripatetici philosophi aut Academici nominantur, olim autem propter eximiam rerum maximarum scientiam a Graecis politici philosophi appellati  universarum  rerum publicarum nomine vocabantur, omnem civilem orationem in horum alterutro genere versari: aut de finita controversia certis temporibus ac reis; hoc modo: placeatne a Karthaginiensibus captivos nostros redditis suis recuperari? —De oratore Ciceronis

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Vilicus proprie villae gubernator est. Unde et a villa vilicus nomen accepit. Interdum autem vilicus non gubernationem villae, sed dispensationem universae domus, Tullio interpretante, significat, quod est  universarum  possessionum et villarum dispensatorem. Actores idem et curatores ab agendo et curando vocati. Procuratores vero, eo quod vice curatoris fungantur, quasi propter curatores, sicut proconsul pro consule. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

Vide etiam:  → universarum (Vicicitatio)