traducturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /traːdukˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: trā·duc·tū·rus — morphologica: tra-duct-ur-us

Notatio

← Latine: trādūcō (trādūcere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
trāductūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	trādūcō (trādūcere)

Loci

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 538 u.c.)

• Cum eae res maxime agerentur, nova clades nuntiata, aliam super aliam cumulante in eum annum fortuna, L. Postumium consulem designatum in Gallia ipsum atque exercitum deletes. Silva erat Vasta — Litanam Galli vocabant — qua exercitum  traducturus  erat. Eius silvae dextra laevaque circa viam Galli arbores ita inciderunt ut inmotae starent, momento levi inpulsae occiderent. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Hic corpore deformis est, adspectu foedus et ornamenta sua  traducturus ; iam me homines accusabunt, caecum ac temerarium dicent, nescientem, quo loco, quae summis atque excelsissimis debentur, ponam; at ego scio alii me istud dare, alii olim debitum solvere. —De beneficiis Senecae