titillaretur

Discretiva

titillaretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
tītillārētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	tītillō (tītillāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtil.laːˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·rē·tur — morphologica: titill-aretur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI.

• Hoc ille eremita suo facto probat, qui cum multis virtutibus cum suo quodam collega deservisset, haec illi per diabolum iniecta cogitatio est: ut quandocunque libidine titillaretur, sic semen detritu genitalis membri egerere deberet, tanquam phlegma de naribus proiiceret; qui ob id et daemonibus moriens, vidente socio, traditus est. —Liber Gomorrhianus ad Leonem IX Petri Damiani (1007-1072).