terminanda

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg terminanda dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

terminanda[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
terminanda casus nominativus singularis · genus femininum gerundivi terminandus
terminanda casus vocativus singularis · genus femininum gerundivi terminandus
terminanda casus nominativus pluralis · genus neutrum gerundivi terminandus
terminanda casus accusativus pluralis · genus neutrum gerundivi terminandus
terminanda casus vocativus pluralis · genus neutrum gerundivi terminandus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /termiˈnanda/(classice)
Syllabificatio phonetica: ter·mi·nan·da — morphologica: termin-and-a

terminandā[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
terminandā casus ablativus singularis · genus femininum gerundivi terminandus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /termiˈnandaː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ter·mi·nan·dā — morphologica: termin-and-a

Loci[+/-]

Aurelius Augustinus Hipponensis
354-430
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica[+/-]

saec. IV.

  • Itemque amicitia non angustis finibus terminanda est: omnes enim quibus amor et dilectio debetur, amplectitur, quamvis in alios propensius, in alios suspensius inclinetur; pervenit autem usque ad inimicos, pro quibus etiam orare praecipimur. —Epistolae Augustini [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aurelius Augustinus Hipponensis, Epistolae (Universitas Turicensis). EPISTOLA CXXX. Caput VI, p. [13] — terminanda
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: terminanda.