temnere

Discretiva

temnere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
temnere	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	temnō (temnere)
temnere	—	praesens	activa	infinitivus	temnō

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈtem.ne.re/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tem·ne·re — morphologica: temn-ere

Loci

Publius Vergilius Maro -70…-19

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 29-19 a.C.n.)

• saxum ingens volvunt alii, radiisque rotarum

districti pendent; sedet aeternumque sedebit

infelix Theseus, Phlegyasque miserrimus omnis

admonet et magna testatur voce per umbras:

“discite iustitiam moniti et non  temnere  divos.”

vendidit hic auro patriam dominumque potentem

imposuit; fixit leges pretio atque refixit;

hic thalamum invasit natae vetitosque hymenaeos:

ausi omnes immane nefas ausoque potiti. —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

Vide etiam:  → temnere (Vicicitatio)