supersumus

Discretiva

supersumus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
supersumus	prima pluralis	praesens	activa	indicativus	supersum (superesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /suˈpersumus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: su·per·su·mus — morphologica: super-sumus

Loci

Quintus Curtius Rufus ca. 50

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• «Rex,» inquit «ex L milibus Graecorum supersumus pauci, omnis fortunae tuae comites et in hoc tuo statu idem, qui florente te fuimus, quascumque terras elegeris, pro patria et domesticis rebus petituri.» —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi