superfuissent

Discretiva

superfuissent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
superfuissent	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	supersum (superesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /superfuˈissent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: su·per·fu·is·sent — morphologica: super-fu-issent

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Umbrorum gens antiquissima Italiae existimatur, ut quos Ombrios a Graecis putent dictos, quod in inundatione terrarum imbribus superfuissent. —Naturalis historia Plinii